هيچ کس ويرانيم را حس نکرد وسعت تنهائيم را حس نکرد در ميان خنده هاي تلخ من گريه پنهانيم را حس نکرد در هجوم لحظه هاي بي کسي درد بي کس ماندنم را حس نکرد آن که با آغاز من مانوس بود لحظه پايانيم را حس نکرد

بي تو مهتاب شبي بازازآن کوچه گذشتم.همه‌تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم، شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق ديوانه كه بودم. در نهانخانه‌ي جانم، گل ياد تو درخشيد باغ صد خاطره خنديد، عطر صد خاطره پيچيد: يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم. ساعتي بر لب آن جوي نشستيم. تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.من همه، محو تماشاي نگاهت. آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام. خوشه‌ي ماه فروريخته در آب شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب.

توي دنيا اگه قرار بود جاي چيزي باشم . دوست داشتم جاي اشک رو صورتت  باشم
 تو چشمات متولد شم , رو پلکات جون بگيرم , رو گونه هات جاري شم و رو لبات بميرم .

وقتي نيستي بال و پرم شكستست دلم ديگه از همه دنيا خستست بدونهِ تو كلبه ي آرزوهام ويرونه ست و همه درهاش بستست. وقتي نيستي زنده بودنم سؤاله هستي من بدون تو؟محاله وقتي نيستي مرغك كوچيك دل از همه ي بي كسي هاش مي ناله . وقتي نيستي به آخر جاده غم رسيدم بزرگتر از غم تو من نديدم منتظرت تا پاي جون نشستم همين روزاست كه بشنوي بريدم. بريدنم مردنمه،ميدوني؟ هنوز هم دل برام نمي سوزوني؟

امدم تا عاشقانه تكيه بر دوشت كنم اما نشد آمدم تا از سر دلتنگي و دلواپسي گريه تلخي در آغوشت كنم اما نشد
 آرزو كردم كه يك شب در سراب زندگي چون شراب كهنه اي نوشت كنم اما نشد
 نازنينم، نازنينم ياد تو هرگز نرفت از خاطرم آمدم تا اين سخن آويزه گوشت كنم اما نشد

در شب سياه چشمت دل خويش گم نمودم
زتو در تو خيره گشتم غزلي زنو سرودم
غم دل زياد بردم زشراب ناب عشقت
همه شب زخواب ماندم چو شدم خراب عشقت
زستاره نگاهت شدم اسماني از تو
مانده از شرار عشقت به دلم نشاني از تو