يه بهونه واسه آغاز

عشق و دیوانگی

sarab-eshgh-fo — Mon, 07 Apr 2008 14:21:18 GMT

داستان ديوانگي و عشق

در زمان هاي قديم وقتي هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود فضيلت ها و تباهي ها دور هم جمع شده بودند
ذکاوت گفت بياييد بازي کنيم. مثل قايم باشک
ديوانگي فرياد زد: آره قبوله من چشم مي زارم
چون کسي نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد‌ همه قبول کردند.
ديوانگي چشم هايش را بست و شروع به شمردن کرد: يک ... دو... سه
همه به دنبال جايي بودند که قايم بشوند
نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد
خيانت خودش را داخل انبوهي از زباله ها مخفي کرد
اصالت به ميان ابر ها رفت
هوس به مرکز زمين راه افتاد
دروغ که مي گفت به اعماق کوير خواهد رفت به اعماق دريا رفت
طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت
حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق
آرام آرام همه قايم شده بودند و
ديوانگي همچنان مي شمرد: هفتادو سه هفتادو چهار
اما عشق هنوز معطل بود و نمي دانست به کجا برود
تعجبي هم ندارد. قايم کردن عشق خيلي سخت است
ديوانگي داشت به عدد ۱۰۰ نزديک مي شد که عشق رفت وسط يک دسته گل رز آرام نشت
ديوانگي فرياد زد: دارم ميام. دارم ميام
همان اول کار تنبلي را ديد. تنبلي اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود
بعد هم نظافت را يافت. خلاصه نوبت به ديگران رسيد. اما از عشق خبري نبود
ديوانگي ديگر خسته شده بود که حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت: عشق در آن سوي گل رز مخفي شده است
ديوانگي با هيجان زيادي يک شاخه گل از درخت کند و آن را با تمام قدرت داخل گل هاي رز فرو برد
صداي ناله اي بلند شد
عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد. دست هايش را جلوي صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون مي ريخت
شاخه درخت چشمان عشق را کور کرده بود
ديوانگي که خيلي ترسيده بود با شرمندگي گفت
حالا من چي کار کنم؟ چگونه مي توانم جبران کنم؟
عشق جواب داد: مهم نيست دوست من تو ديگه نميتوني کاري بکني. فقط ازت خواهش مي کنم از اين به بعد يار من باش
همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم
و از همان روز تا هميشه عشق و ديوانگي همراه يکديگر به احساس تمام آدم هاي عاشق سرک مي کشند

عشق حقيقي

موسي مندلسون، پدر بزرگ آهنگساز شهير آلماني، انساني زشت و عجيب الخلقه بود. قدي بسيار كوتاه و قوزي بد شكل بر پشت داشت
موسي روزي در هامبورگ با تاجري آشنا شد كه دختري بسيار دوست داشتني به نام فرومتژه داشت. موسي در كمال نااميدي، عاشق آن دختر شد، ولي فرومتژه از ظاهر و هيكل از شكل افتاده او منزجر بود
زماني كه قرار شد موسي به شهر خود بازگردد، آخرين شجاعتش را به كار گرفت تا به اتاق دختر برود و از آخرين فرصت براي گفتگو با او استفاده كند. دختر حقيقتاً از زيبايي به فرشته ها شباهت داشت، ولي ابداً به او نگاه نكرد و قلب موسي از اندوه به درد آمد. موسي پس از آن كه تلاش فراوان كرد تا صحبت كند، با شرمساري پرسيد
آيا مي دانيد كه عقد ازدواج انسانها در آسمان بسته مي شود؟
دختر در حالي كه هنوز به كف اتاق نگاه مي كرد گفت
بله، شما چه عقيده اي داريد؟
من معتقدم كه خداوند در لحظه تولد هر پسري مقرر مي كند كه او با كدام دختر ازدواج كند هنگامي كه من به دنيا آمدم، عروس آينده ام را به من نشان دادند، ولي خداوند به من گفت
همسر تو گوژپشت خواهد بود
درست همان جا و همان موقع من از ته دل فرياد برآوردم و گفتم
اوه خداوندا! گوژپشت بودن براي يك زن فاجعه است. لطفاً آن قوز را به من بده و هر چي زيبايي است به او عطا كن
فرومتژه سرش را بلند كرد و خيره به او نگريست و از تصور چنين واقعه اي بر خود لرزيد
او سالهاي سال همسر فداكار موسي مندلسون بود

چرا پس همه جا تاريک است؟؟؟

sarab-eshgh-fo — Sat, 20 Oct 2007 14:16:18 GMT

چرا پس همه جا تاريک است؟؟؟

خانه ام بي آتش
دستهايم بي حس و نگاهم نگران
مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس
اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب
راستش مي داني طاقت کاغذ من طاق شده
پيکر نازک تنها قلمم ؛زير آوار غم و درد خرد شده
مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس
مي تواني تو از اين دنياي وحشي بنويس
من دگر خسته شدم
راست گفتند مي شود زيبا ديد؛ مي شود آبي ماند
اما ... تو بگو ؛گل پرپر شده زيباييست؟! رنگ مرگ عشق آبيست؟
مي تواني تو بيا؛ اين قلم ؛ اين کاغذ
بنشين گوشه دنجي و از اين شب بنويس
بنويس از کمر بيد شکسته ؛ و يک پنجره ساکت و بسته
هر چه مي خواهي از اين صحنه به تصوير بکش
صحنه ئ پيچش يک پيچک زشت
جراتش را داري که ببيني قلمت مي شکند؟
کاغذت مي سوزد؟
من دگر خسته شدم. مي تواني تو بيا
اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب
من دگر خسته ام از اين تب و تاب
تو تواني بنويسي بر آب؟

نفرت و کینه

معلم يک کودکستان به بچه هاي کلاس گفت که ميخواهد با آنها بازي کند . او به آنها گفت که فردا هر کدام يک کيسه پلاستيکي بردارند و درون آن به تعداد آدمهايي که از آنها بدشان مي آيد ، سيب زميني بريزند و با خود به کودکستان بياورند
فردا بچه ها با کيسه هاي پلاستيکي به کودکستان آمدند . در کيسه بعضي ها 2 ، بعضي ها 3 ، و بعضي ها 5 سيب زميني بود

معلم به بچه ها گفت : تا يک هفته هر کجا که مي روند کيسه پلاستيکي را با خود ببرند . روزها به همين ترتيب گذشت و کم کم بچه ها شروع کردند به شکايت از بوي سيب زميني هاي گنديده . به علاوه ، آن هايي که سيب زميني بيشتري داشتند از حمل آن بار سنگين خسته شده بودند . پس از گذشت يک هفته بازي بالاخره تمام شد و بچه ها راحت شدند .

معلم از بچه ها پرسيد : از اينکه يک هفته سيب زميني ها را با خود حمل مي کرديد چه احساسي داشتيد ؟
بچه ها از اينکه مجبور بودند ، سيب زميني هاي بد بو و سنگين را همه جا با خود حمل کنند شکايت داشتند

آنگاه معلم منظور اصلي خود را از اين بازي ، اين چنين توضيح داد

اين درست شبيه وضعيتي است که شما کينه آدم هايي که دوستشان نداريد را در دل خود نگه مي داريد و همه جا با خود مي بريد . بوي بد کينه و نفرت ، قلب شما را فاسد مي کند و شما آن را به همه جا همراه خود حمل مي کنيد . حالا که شما بوي بد سيب زميني ها را فقط براي يک هفته نتوانستيد تحمل کنيد
پس چطور مي خواهيد بوي بد نفرت را براي تمام عمر در دل خود تحمل کنيد ؟

گل سرخ

sarab-eshgh-fo — Fri, 03 Aug 2007 15:03:18 GMT

گل سرخی برای محبوبم

" جان بلانکارد " از روی نیمکت برخواست لباس ارتشیش را مرتب کرد وبه تماشای

انبوه جمعیت که راه خود را از میان ایستگاه بزرگ مرکزی پیش میگرفتند مشغول شد.

او به دنبال دختری میگشت که چهره او را هرگز ندیده بود اما قلبش را میشناخت دختری

با یک گل سرخ.از سیزده ماه پیش دلبستگی اش به او آغاز شده بود.از یک کتابخانه

مرکزی فلوریدا با برداشتن کتابی از قفسه ناگهان خود را شیفته و مسحور یافته بود.

اما نه شیفته کلمات کتاب بلکه شیفته یادداشتهایی با مداد که در حاشیه صفحات آن به

چشم می خورد. دست خطی لطیف از ذهنی هوشیار و درون بین و باطنی ژرف داشت.

در صفحه اول " جان " توانست نام صاحب کتاب را بیابید : "دوشیزه هالیس می نل".

با اندکی جست و جو و صرف وقت او توانست نشانی دوشیزه هالیس را پیدا کند.

"جان" برای او نامه ای نوشت و ضمن معرفی خود از او درخواست کرد که به نامه نگاری

با اوبپردازد. روز بعد "جان" سوار بر کشتی شد تا برای خدمت در جنگ جهانی دوم عازم شود.

در طول یک سال و یک ماه پس از آن دو طرف به تدریج با مکاتبه و نامه نگاری به شناخت یکدیگر پرداختند.

هر نامه همچون دانه ای بود که بر خاک قلبی حاصلخیز فرو می افتاد و به تدریج عشق

شروع به جوانه زدن کرد. " جان " درخواست عکس کرد ولی با مخالفت "میس هالیس" روبرو شد.

به نظر "هالیس" اگر "جان" قلبا به او توجه داشت دیگر شکل ظاهریش

نمی توانست برای او چندان با اهمیت باشد.

وقتی سرانجام روز بازگشت "جان" فرا رسید آن ها قرار نخستین دیدار ملاقات خود را

7 بعد از ظهر در ایستگاه مرکزی نیویورک گذاشتند. "هالیس" نوشته بود : تو مرا خواهی شناخت .

از روی رز سرخی که بر کلاهم خواهم گذاشت. بنابراین راس ساعت 7 بعد از ظهر "جان" به دنبال

دختری میگشت که قلبش را سخت دوست داشت اما چهره اش را هرگزندیده بود.

ادامه ماجرا را از زبان "جان" بشنوید: زن جوانی داشت به سمت من میامد بلند قامت و

خوش اندام . موهای طلایی اش در حلقه هایی زیبا کنار گوش های ظریفش جمع شده بود. چشمان ابی به رنگ ابی گل ها بود و در لباس سبز روشنش به بهاری می ماند که جان گرفته باشد.

من بی اراده به سمت او گام برداشتم کاملا بدون توجه به اینکه او ان نشان گل سرخ را

بر روی کلاهش ندارد.

اندکی به او نزدیک شدم.لب هایش با لبخند پرشوری از هم گشوده شد اما به اهستگی گفت : ممکن است اجازه دهید من عبور کنم؟ بی اختیار یک قدم به او نزدیکتر شدم و در این حال "میس هالیس" را دیدم که تقریبا پشت سر ان دختر ایستاده بود. زنی حدود چهل ساله باموهای خاکستری رنگ که در زیر کلاهش جمع شده بود . اندکی چاق بود. مچ پای نسبتا کلفتش توی کفش های بدون پاشنه جا گرفته بودند.

دختر سبز پوش از من دور شد و من احساس کردم که بر سر دوراهی قرار گرفته ام .

از طرفی شوق تمنایی عجیب مرا به سمت دختر سبز پوش فرا میخواند و از سویی علاقه ای عمیق به زنی که روحش را به معنی واقعی کلمه مسحور کرده بود به ماندن دعوت می کرد.

او انجا ایستاده بود و با صورت رنگ پریده و چروکیده اش که بسیار ارام و موقر به نظر میرسید و چشمانی خاکستری و گرم که از مهربانی می درخشید .

دیگر به خود تردید راه ندادم کتاب جلد چرمی ابی رنگی در دست داشتم که در واقع نشان

معرفی من به حساب می امد.از همان لحظه دانستم که دیگر عشقی در کار نخواهد بود. اما چیزی به دست اورده بودم که حتی ارزشش از عشق بیشتر بود. دوستی گرانبها که می توانستم همیشه به او افتخار کنم. به نشانه احترام و سلام خم شدم وکتاب را برای معرفی خود به سوی او دراز کردم. با این وجود وقتی شروع به صحبت کردم از تلخی ناشی ازتاثیری که در کلامم بود متحیر شدم.

من "جان بلانکارد" هستم و شما هم باید دوشیزه "می نل" باشید.از ملاقات با شما بسیار خوشحالم ممکن است دعوت مرا به شام بپذیرید؟چهره ان زن با تبسمی شکیبا از هم

گشوده شد و به ارامی گفت : فرزندم من اصلا متوجه نمیشوم! ولی ان خانم جوان که

لباس سبز به تن داشت و هم اکنون از کنار ما گذشت از من خواست که این گل سرخ

را روی کلاهم بگذارم و گفت اگر شما مرا به شام دعوت کردید باید به شما بگویم که

او در رستوران بزرگ ان طرف خیابان منتظر شماست. او گفت که این فقط یک امتحان است.

طبیعت حقیقی یک قلب تنها زمانی مشخص میشود که به چیزی به ظاهر بدون جذابیت پاسخ دهد.

حديث جواني

اشكم ولي بپاي عزيزان چكيده ام
خارم ولي بسايه گل آرميده ام

با ياد رنگ و بوي تو اي نو بهار عشق
همچون بنفشه سر بگريبان كشيده ام

چون خاك در هواي تو از پا افتاده ام
چون اشك در قفاي تو با سر دويده ام

من جلوه شباب نديدم به عمر خويش
از ديگران حديث جواني شنيده ام

از جام عافيت مي نابي نخورده ام
وز شاخ آرزو گل عيشي نچيده ام

موي سپيد را فلكم رايگان نداد
اين رشته را به نقد جواني خريده ام

اي سرو پاي بسته به آزادگي مناز
آزاده منم كه از همه عالم بريده ام

گر مي گريزم از نظر مردمان رهي
عيبم مكن كه آهوي مردم نديده ام

مسافر

sarab-eshgh-fo — Fri, 13 Jul 2007 14:01:18 GMT

به من گفتی خداحافظ و بر قندیل مژگانت بلور اشک جاری بود.
غم تلخی میان قصه هایت با تمام بی قراری بود!
چرا با تو خداحافظ !؟
تو که گل بوته های شعر شادم را ز باران نگاهت بارور کردی
تو که جام خیالم را همه شب با شراب عشق پر کردی
تو که افسانه با عشق بودن را برایم از تبار زندگی خواندی
تو که بذر محبت را به دشت سینه مشتاقم افشاندی!
چرا با تو خداحافظ !؟
تو میهمان عزیز لحظه های شاد من هستی
تو همچون قصه شیرین عهد کودکی در یاد من هستی
خداحافظ کلامی تلخ و غمگین است
غم رفتن غمی بسیار سنگین است.!
خداحافظ !........نه
تو دریای منی من ماهیم دور از تو می میرم
اگر رفتی سراغت را همه جا از خدای عشق می گیرم
مرو......ای بودنت شور جوانی ها !
مرو......ای بهترین حرف کلام مهربانی ها !

مسافر......
...كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.
رفت‌ كه‌‏‎ ‎دنبال‌ خدا بگردد؛
و گفت:    تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود ‏برنخواهم‌ گشت.

نهالي‌ رنجور و‏‎ ‎كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود.

مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت:
چه‌ تلخ‌ ‏است‌‏‎ ‎كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛

و درخت‌ زير لب‌ گفت:
ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و‏‎ ‎بي‌ ره آورد ‏برگردي.
كاش‌ مي‌دانستي‌ آن‌چه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست.

مسافر‎ ‎رفت‌ و گفت:
يك‌ درخت‌ از راه‌ ‏چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است،
او هيچ‌گاه‌ لذت‌‏‎ ‎جست‌وجو را نخواهد يافت.

و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت:
‏اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز‎ ‎كرده‌ام‌
و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد؛
جز آن‌ كه‌ بايد.

مسافر رفت‌ و ‏كوله‌اش‌‏‎ ‎سنگين‌ بود.

هزار سال‌ گذشت،
هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ،
هزار سالِ‌ بالا و پست‏‎.

‎مسافر بازگشت.
‏رنجور و نااميد.
خدا را نيافته‌ بود،
اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود‏‎ . ‎به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد.

جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از ‏آن‌ آغاز كرده‌ بود.
درختي‌ هزار‏‎ ‎ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود.
زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد.

‏مسافر‎ ‎درخت‌ را به‌ ياد نياورد.
اما درخت‌ او را مي‌شناخت.

درخت‌ گفت:
  سلام‌ مسافر، در‏‎ ‎كوله‌ات‌ چه‌ ‏داري، مرا هم‌ ميهمان‌ كن.

مسافر گفت:
  بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام،‎ ‎كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم.

‏درخت‌ گفت:
  چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري،‏‎ ‎همه‌ چيز داري.
  اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي،
در كوله‌ات‌ همه‌ ‏چيز داشتي،
غرور‎ ‎كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست.
و‎ ‎قدري‌ ‏از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت.

دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد
و‏‎ ‎چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و ‏گفت:
هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي،‎ ‎اين‌ همه‌ يافتي!

درخت‌ گفت:
زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ ‏در خودم.
و پيمودن‌ خود،‏‎ ‎دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌هاست‎.‎

قسمت چهارم داستان سینو هه در ادامه مطلب +

×

sarab-eshgh-fo — Mon, 09 Jul 2007 06:06:18 GMT

سلام به همه دوستان گلم

امیدوارم همتون خوش و خرم باشید.

من یه ذره حرف خصوصی باهاتون دارم که با اجازتون می خوام بهتون بگم.

من نوشتن این وبلاگ روشروع کردم فقط واسه دل خودم.یه جورایی یه دفترچه خاطرات بود برام.زیادم با قواعد اینکار آشنا نبودم از جمله نظر و نظر دادن.

البته تا وقتی کسی نظر نمیداد زیاد برام ارزش نظر تو طراحی وب ملموس نبود اما وقتی اولین نظرات رو خوندم کم کم بهش عادت کردم . متوجه شدم وب بدون نظر حالا از تشویق گرفته تا انتقاد ( که البته تا حالا تو هیچ وبی ندیدم کسی انتقاد کنه) حکم یه برنامه تلویزیونی رو داره که بیننده نداشته باشه , هرچندم که قشنگ باشه بیهوده ست.

ولی از این موضوع هم نباید بگذریم که ما داریم یه خورده ای ارزش نظرات رو زیر سوال می بریم. الان تنها واسه این به وبلاگهای دیگه سر می زنیم و نظر می دیم که اونام بیان به وب ما سر بزنن و نظر بدن.بیشتر به تعداد و کمیت نظرات توجه می کنیم تا اصل موضوع و اصل نظر. یه طوری شده که هر کس تو هر وبی اپ میکنه اپش حرف نداره و خیلی قشنگه. یعنی نمیشه که یه اپ قشنگ نباشه؟ چرا از هم انتقاد نمی کنیم؟

همه این حرفا باعث نمیشه که من از دوستانی که تو این مدت منو مورد لطف خودشون قرار دادن تشکر نکنم.از همگی شما ممنونم.

از این موضوع بگذریم می خوام یه خواهشی ازتون بکنم.

ما یه دختر و پسر جوونیم که اگه خدا بخواد و عده ای یاری کنن می خوایم باهم ازدواج کنیم. از اونجایی که ما خیلی بهم حساسیم می خوام از شما دوستان تقاضا کنم که تو نظراتتون ما رو با کلمات محبت آمیز خطاب نکنید چون در غیر اینصورت واسه اینکه کدورتی بینمون به وجود نیاد ناچاریم نوشتن وب رو کنار بذاریم و بر خلاف میلمون از همتون واسه همیشه خداحافظی کنیم.

واقعا ازتون ممنونم.

قسمت سوم داستان سینوهه در ادامه مطلب+

آفتاب ميشود.

sarab-eshgh-fo — Sat, 30 Jun 2007 14:33:18 GMT

گفتگوي چهار شمع

چهار شمع به آرامي مي سوختند، محيط آن قدر ساکت بود که مي شد صداي صحبت آنها را شنيد.اولين شمع گفت"من صلح هستم، هيچ کس نمي تواند مرا هميشه روشن نگه دارد. فکر مي کنم که به زودي خاموش شوم" هنوز حرف شمع صلح تمام نشده بود که شعله آن کم و بعد خاموش شد. “

شمع دوم گفت: “من ايمان هستم، واقعا انگار کسي به من نيازي ندارد براي همين من ديگر رغبتي ندارم که بيشتر از اين روشن بمانم . “ حرف شمع ايمان که تمام شد ،نسيم ملايمي وزيدو آن را خاموش کرد.

وقتي نوبت به سومين شمع رسيد“ من عشق هستم توانايي آن را ندارم که روشن بمانم، چون مردم مرا به کناري انداخته اند و اهميتم را نمي فهمند، آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديکترين کسان خود محبت کنند و عشق بورزند. “ با اندوه کفت: پس شمع عشق هم بي درنگ خاموش شد .

کودکي وارد اتاق شد و ديد که سه شمع ديگر نمي سوزند. او گفت: « شما که مي خواستيد تا آخرين لحظه روشن بمانيد، پس چرا ديگر نمي سوزيد؟»

چهارمين شمع گفت:” نگران نباش، تا وقتي من روشن هستم، به کمک هم مي توانيم شمع هاي ديگر را روشن کنيم. من اميد هستم. “

چشمان کودک درخشيد، شمع اميد را برداشت و بقيه شمع ها را روشن کرد.

نگاه كن كه غم درون ديده ام

چگونه قطره قطره آب ميشود

چگونه سايه سياه سركشم

اسير دست آفتاب ميشود

نگاه كن

تمام هستي ام خراب ميشود

شراره ايي مرا به كام ميكشد

مرا به اوج ميبرد

مرا به دام ميكشد

تمام آسمان من پر از شهاب ميشود

تو آمدي ز دورها و دورها

ز سرزمين ابرها و نورها

نشانده ايي كنون مرا به زورقي

ز عاجها

ز ابر ها

بلورها

مرا ببراميد دلنواز من

ببر به شهر شعر ها و شورها

به راه پر ستاره مي كشانيم

فراتر از ستاره مينشانيم

نگاه كن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چين بركه هاي شب شدم

چه دور بود پيش از اين زمين ما

به اين كبود غرفه هاي آسمان

كنون به گوش من دوباره مي رسد

صداي تو

صداي بال برفي فرشتگان

نگاه كن كه من كجا رسيده ام

به كهكشان

به بيكران

به جاودان

كنون كه آمديم تا به اوجها

مرا بشوي با شراب موجها

مرا بپيچ در حرير بوسه ات

مرا بخواه در شبان دير پا

مرا دگر رها نكن

مرا از اين ستاره ها جدا مكن

نگاه كن كه موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره آب ميشود

صراحي سياه ديدگان من

به لاي لاي گرم تو

لبالب از شراب خواب ميشود

به روي گاهواره هاي شعر من

نگاه كن

تو ميدمي و آفتاب ميشود

قسمت دوم داستان سینوهه در ادامه مطلب +

بازی روزگار

sarab-eshgh-fo — Thu, 21 Jun 2007 15:30:18 GMT

اگه ماه از آسمون پايين بياد در بزنه
اگه مرغ بخت و اقبال رو سرم پر بزنه

اگه رعد آسمون داد بزنه

رو سرم هزارتا فرياد بزنه

چون تو مهمون مني درو وانمي كنم
مونس جون مني درو وانمي كنم

.•¤**¤•. بازي روزگار.•¤**¤•.

روزي روزگاري پسرك فقيري زندگي مي كرد كه براي گذران زندگي و تامين مخارج تحصيلش دستفروشي مي كرد.از اين خانه به آن خانه مي رفت تا شايد بتواند پولي بدست آورد.

روزي متوجه شد كه تنها يك سكه 10 سنتي برايش باقيمانده است و اين درحالي بود كه شديداً احساس گرسنگي مي كرد.تصميم گرفت از خانه اي مقداري غذا تقاضا كند.

به طور اتفاقي درب خانه اي را زد.دختر جوان و زيبائي در را بازكرد.پسرك با ديدن چهره زيباي دختر دستپاچه شد و به جاي غذا ، فقط يك ليوان آب درخواست كرد.

دختر كه متوجه گرسنگي شديد پسرك شده بود بجاي آب برايش يك ليوان بزرگ شير آورد. پسر با طمانينه و آهستگي شير را سر كشيد و گفت : چقدر بايد به شما بپردازم؟ .

دختر پاسخ داد: چيزي نبايد بپردازي. مادر به ما آموخته كه نيكي، ازائي ندارد. پسرك گفت: پس من از صميم قلب از شما سپاسگزاري مي كنم

سالها بعد دختر جوان به شدت بيمار شد.پزشكان محلي از درمان بيماري
او اظهار عجز نمودند و او را براي ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در
بيمارستاني مجهز ، متخصصين نسبت به درمان او اقدام كنند.

دكتر هوارد كلي ، جهت بررسي وضعيت بيمار و ارائه مشاوره فراخوانده
شد.هنگامي كه متوجه شد بيمارش از چه شهري به آنجا آمده برق عجيبي
در چشمانش درخشيد.بلافاصله بلند شد و بسرعت به طرف اطاق بيمار
حركت كرد.لباس پزشكي اش را بر تن كرد و براي ديدن مريضش وارد
اطاق شد.

در اولين نگاه اورا شناخت.سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر براي نجات جان بيمارش اقدام كند.

از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از يك تلاش طولاني عليه بيماري ، پيروزي از آن دكتر كلي گرديد.

آخرين روز بستري شدن زن در بيمارستان بود.به درخواست دكتر هزينه درمان زن جهت تائيد نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چيزي نوشت.آنرا درون پاكتي گذاشت و براي زن ارسال نمود.زن از باز كردن پاكت و ديدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.

مطمئن بود كه بايد تمام عمر را بدهكار باشد.سرانجام تصميم گرفت و پاكت را باز كرد.چيزي توجه اش را جلب كرد.چند كلمه اي روي قبض نوشته شده
بود.آهسته انرا خواند:

«بهاي اين صورتحساب قبلاً با يك ليوان شير پرداخت شده است»

----------------------------------------------------------------------

چندین سال پیش یکی از دوستام کتابی رو به من هدیه داد که به نظر خودم خیلی قشنگه.من تا حالا چند بار اونو خوندم . تصمیم گرفتم این داستانو به صورت سریالی در بخش ادامه مطلب پستهای جدیدم بگنجونم تا هم دوستانی که به داستان علاقه دارند از اون لذت ببرند و هم اینکه یه تغییری تو وبلاگم داده باشم. اولین فصل این داستان در ادامه مطلب همین پست نوشته شده . امیدوارم از اون لذت ببرید.

ادامه مطلب دراین قالب وبلاگ به صورت + در زیر نمایش داده شده.

اي خسرو شادي هاي من

sarab-eshgh-fo — Sat, 16 Jun 2007 07:16:18 GMT

اي سلطان سرزمين پهناور دل کوچکم
تورا در کوچکترين ذرات آرزوهايم
تورا در اعماق سياهي وجودم
در کم ارزشترين نفسهاي بريده بريده ام
در کوتاهترين لحظه هاي بياد تو بودنم
در دوردست ترين نقاط ناشناخته شادي هايم
در کشدارترين شب تنها به تنهائي فرورفتنم
در قوس و قزح ناديده دل مطرود و غمگينم
در شناورترين بلم بي سرنشين آرامشم
در بلندترين قله فرياد احتياجم
در بيرحم ترين دمهاي سرد نااميدي و بي پناهيم
آرزومندم
محبوبم
مرا با سادگي خواستنت چه کار ؟
که بي قافيه با تو شعر گفتن رسم مطلوب توست
زيبا آفرين
بمن بياموز زيبا سرودن را که ؛
قصر حکومتت بر دلها ، با ترانه هاي ساده دلبري و چشم نوازي ميکنند
نه با مجلل بودنشان
معبودم
سرور اعجاز و شگفتي هاي جهان
از سر رحمت ، به قلب من بيا

اي خسرو شادي هاي من
با عشق به قلبم نزول کن و متبرکم گردان
تا ؛ اشک هايم را از خاطر ببرم

اي سرور دشت بيکران اندوه هايم
تا آخرين ذره حضورت مرا بگريان ! باهم ! باغم !
تا ؛ سرگشتگي هايم ، در غم عشق تو آرام گيرند

با تمام وجود دوستت دارم.

تفاوت واقعي بهشت و جهنم.....

فردي از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد خداوند پذيرفت . او را وارد اتاقي نمود كه جمعي از مردم دراطراف يك ديگ بزرگ غذا نشسته بودند . همه گرسنه،نا اميد و در عذاب بودند.

هركدام قاشقي داشت كه به ديگ ميرسيد ولي دسته قاشقها بلند تر از بازوي
آنها بود،بطوريكه نميتوانستند قاشق را به دهانشان برسانند! عذاب آنها وحشتناك بود. آنگاه خداوند گفت : اكنون بهشت را به تو نشان ميدهم.

او به اتاق ديگري كه درست مانند اولي بود وارد شد. ديگ غذا ، جمعي از مردم ، همان قاشقهاي دسته بلند . ولي در آنجا همه شاد و سير بودند. آن مرد گفت : نمي فهمم ؟ چرا مردم در اينجا شادند در حالي كه در اتاق ديگر بدبخت هستند ، با آنكه همه چيزشان يكسان است ؟

خداوند تبسمي كرد و گفت: خيلي ساده است ، در اينجا آنها ياد گرفته اند كه يكديگر را تغذيه كنند . هر كسي با قاشقش غذا در دهان ديگري ميگذارد، چون ايمان دارد كسي هست در دهانش غذايي بگذارد .

من با تو خواهم آمد.

sarab-eshgh-fo — Thu, 14 Jun 2007 12:12:18 GMT

روزي ، روزگاري پادشاهي 4 همسر داشت .

او عاشق و شيفته همسر چهارمش بود . با دقت و ظرافت خاصي با او رفتار ميکرد و او را با جام هاي گران قيمت و فاخر ميآراست و به او از بهترينها هديه ميکرد.

همسر سومش را نيز بسيار دوست ميداشت و به خاطر داشتنش به پادشاه همسايه فخر فروشي ميکرد. اما هميشه ميترسيد که مبادا او را ترک کند و نزد ديگري رود.

همسر دومش زني قابل اعتماد، مهربان، صبور و محتاط بود. هر گاه که اين پادشاه با مشکلي مواجه ميشد، فقط به او اعتماد ميکرد و او نيز همسرش را در اين مورد کمک ميکرد.

همسر اول پادشاه، شريکي وفادار و صادق بود که سهم بزرگي در حفظ و نگهداري ثروت و حکومت همسرش داشت. او پادشاه را از صميم قلب دوست ميداشت، اما پادشاه به ندرت متوجه اين موضوع ميشد .

روزي پادشاه احساس بيماري کرد و خيلي زود دريافت که فرصت زيادي ندارد. او به زندگي پر تجملش مي انديشيد و در عجب بود و با خود ميگفت "من 4 همسر دارم ، اما الان که در حال مرگ هستم ، تنها مانده ام."

بنابراين به همسر چهارمش رجوع کرد و به او گفت" من از همه بيشتر عاشق تو بوده ام. تو را صاحب لباسهاي فاخر کرده ام و بيشترين توجه من نسبت به تو بوده است. اکنون من در حال مرگ هستم، آيا با من همراه ميشوي؟" او جواب داد "به هيچ وجه!" و در حالي که چيز ديگري ميگفت از کنار او گذشت. جوابش همچون کاردي در قلب پادشاه فرو رفت.

پادشاه غمگين، از همسر سوم سئوال کرد و به او گفت "در تمام طول زندگي به تو عشق ورزيده ام، اما حالا در حال مرگ هستم. آيا تو با من همراه ميشوي؟" او جواب داد "نه، زندگي خيلي خوب است و من بعد از مرگ تو دوباره ازدواج خواهم کرد." قلب پادشاه فرو ريخت و بدنش سرد شد.

بعد به سوي همسر دومش رفت و گفت "من هميشه براي کمک نزد تو مي آمدم و تو هميشه کنارم بودي. اکنون در حال مرگ هستم. آيا تو همراه من مي آيي؟ او گفت "متأ سفم ، در اين مورد نميتوانم کمکي به تو بکنم، حداکثر کاري که بتوانم انجام دهم اين است که تا سر مزار همراهت بيايم". جواب او همچون گلولهاي از آتش پادشاه را ويران کرد.

ناگهان صدايي او را خواند، "من با تو خواهم آمد، همراهت هستم، فرقي نميکند به کجا روي، با تو مي آيم." پادشاه نگاهي انداخت، همسر اولش بود ! او به علت عدم توجه پادشاه و سوء تغذيه، بسيار نحيف شده بود. پادشاه با اندوهي فراوان گفت: اي کاش زماني که فرصت بود به تو بيشتر توجه ميکردم .

در حقيقت، همه ما در زندگي كاري خويش 4 همسر داريم.

همسر چهارم ما سازمان ما است. بدون توجه به اينکه تا چه حد برايش زمان و امکانات صرف کرده ايم و به او پرداخته ايم، هنگام ترك سازمان و يا محل خدمت، ما را تنها ميگذارد.

همسر سوم ما، موقعيت ما است که بعد از ما به ديگران انتقال مي يابد.

همسر دوم ما، همكاران هستند. فرقي نميکند چقدر با هم بوده ايم، بيشترين کاري که ميتوانند انجام دهند اين است که ما را تا محل بعدي همراهي کنند.

همسر اول ما عملكرد ما است . اغلب به دنبال ثروت ، قدرت و خوشي از آن غفلت مينماييم. در صورتيکه تنها کسي است که همه جا همراهمان است .

کاش اسمان می دانست درد من چیست ...

کاش می دانست نیازمن کدام است ...

دلم مثل کویر از محبت وعشق خشک و بی جان است . عاشقم ولی یه عاشق تنها ...

کاش دریا می دانست معنی کویر را و حس می کرد نیازش را ...

کاش باران می دانست معنی انتظار چیست ...

کویر تشنه و بی جان دلم انتظار یک قطره باران را می کشد اما افسوس که این انتظار بیهوده است ...

دلم آرزوی دیدن دریا را دارد . اما دریایی نیست . تنها خواب است و سراب ...

ای کاش. ای کاش و ای کاش ...

تو ندانسته به دشمني ام بر خاستي.

sarab-eshgh-fo — Mon, 11 Jun 2007 14:29:46 GMT

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت : مي ايد ، من تنها گوشي هستم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي ام كه دردهايش را در خود نگه مي دارد .
و سر انجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست .

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت .

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :
با من بگو از انچه سنگيني سينه توست . گنجشك گفت:لانه كوچكي داشتم ، ارامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام . تو همان را هم از من گرفتي . اين توفان بي موقع چه بود ؟ چه مي خواستي از لانه محقرم؟ كجاي دنيا را گرفته بود ؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند.
خدا گفت : ماري در راه لانه ات بود . خواب بودي . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. انگاه تو از كمين مار پر گشودي . گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود.

خدا گفت :و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام بر خاستي.

اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود . ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت. هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد.